Unha historia dende Rojava

Klara

Estas breves liñas, extraídas do diario dun mozo internacionalista en Rojava, fálannos dos

primeiros momentos do avance do HTS e do Estado Islámico cara á DAANES (Administración Autónoma Democrática do Nordeste de Siria).

En xaneiro de 2026, tras fortes ataques contra a poboación dos barrios de Sheikh Masqsoud e

Asrafiye en Alepo, as milicias yihadistas do goberno tiveron como obxectivo toda a

Rojava. A pesar dun acordo entre as forzas do goberno de transición sirio e as

SDF de que as estruturas militares da DAANES se trasladarían fóra das zonas de maioría árabe de

Deir Ez Zor, Tabqa e Raqqa, o 18 de xaneiro de 2026, as milicias yihadistas atacaron a toda a poboación civil e as estruturas militares mentres evacuaban a zona.

Miles de civís foron masacrados, miles secuestrados e miles seguen desaparecidos.

Esa mesma noite, o 18 de xaneiro, centos de mozos uníronse a convois que se dirixían á zona de Hesekeh para deter o avance yihadista e defender a súa terra e o seu pobo.

18 de Xaneiro de 2026

Eu e outro camarada alemán imos en coche cara a Hesekê. É de noite e a tensión está no aire. O inimigo avanzou ata os límites da cidade e puxémonos en marcha para unirnos ás estruturas médicas. Só uns poucos coches circulan na mesma dirección ca nós. Atopámonos con refuxiados de Tabka, Raqqa, e familias de Afrin que foxen das bandas que se achegan. Analizamos a situación,

intercambiamos coñecementos médicos e tentamos aliviar un pouco a tensión. Parece que conducimos cara a unha tormenta que se volve, pero a emoción e a tensión altérnanse. Os ataques, as masacres, a pregunta de como están os nosos amigos nas zonas atacadas: todo isto alterna cun profundo desafío, unha negativa a ceder outro metro desta revolución a estas bandas. Na miña cabeza hai unha voz que segue dicindo "Xa chega. Custe o que custe, debemos facer todo o posible para detelos".

As nosas conversas xiran arredor de asuntos médicos e da nosa defensa: que podemos esperar, a que

debemos prestar especial atención? Cando chegamos á clínica, hai un barullo de actividade.

As persoas feridas que foron operadas e están estables están a ser distribuídas a outras cidades, e as ambulancias pasan constantemente. Os nosos amigos dannos unha calorosa benvida e despois de pouco tempo tamén axudamos a cargar os amigos feridos nas ambulancias. O lugar onde estamos está preto da liña da fronte, polo que tentamos manter aquí o menor número posible de amigos.

Moitos amigos foron emboscados durante a retirada de Şedadê e Deir ez Zor. Os coches seguen

chegando e axudamos no que podemos.

Despois dalgunhas horas, as cousas calman e podemos visitar amigos das unidades militares. Coñecemos a algúns deles, outros coñecémolos por primeira vez. Sentámonos xuntos con amigos das YPJ, bebemos té e marabillámonos cos encontros que esta revolución fai posibles. Nós, dous internacionalistas procedentes de Alemaña, sentamos xuntos arredor dun quentador con amigos árabes, asirios, armenios e kurdos de todas as rexións de Rojava. Cada vez é máis tarde, altérnanse minutos de conversa, olladas ás noticias e gardas no tellado. Todos agardamos con impaciencia o que nos depararán as próximas horas. Despois dalgunhas horas, a necesidade de durmir apodérase de min. Pecho os ollos durante un par de horas.

***

Mentres estou no tellado da clínica, miro o amencer. Deixo que a miña mirada divague, observando movementos sospeitosos e meditando para min mesma. Vin a Rojava porque vexo o seu autogoberno, a súa ideoloxía de liberación das mulleres e a coexistencia de tantos pobos como un exemplo para o mundo enteiro. Para min, Rojava é un lugar onde a esperanza brilla, como os primeiros raios de sol despois dun chuvieiro entre as nubes. Os ataques actuais son un ataque a

esta esperanza.

De lonxe, escoito o estrondo dos avións de combate que sobrevoan en círculos sobre nós. Avións da coalición vixían o

traslado dos combatentes do EI¹. Quizais para que poidan ser encarcerados noutro lugar, quizais para que os Estados Unidos poidan reunir de novo un exército mercenario de islamistas... quen o sabe con certeza? Aperto os puños e miro con rabia os avións que sobrevoan. O meu amigo ao meu carón ri e dáme unha palmada no ombreiro. «Dev ji wan berde», que significa algo así como «Non te preocupes por eles!». Asinto coa cabeza e el continúa: «Ninguén nos dará a liberdade, só podemos confiar en nós mesmos. Na nosa forza, a da sociedade e as nosas conviccións». Sorrindo, miramos ao redor. Vehículos blindados das YPG e das YPJ pasan, cancións revolucionarias soando polos altofalantes, o vento levando os sons ata nós. Nos tellados dos arredores, moitos outros amigos están vixiando, igual que nós. Alerta, decidida, preparada.

***

Pasaron varias semanas e a vida na cidade está a volver á normalidade pouco a pouco. Agora

que se concluíu o acordo de integración² todos están a tentar entender o que isto significará na práctica, como podemos defender os logros da revolución e garantir que a transformación da sociedade continúe. Os ataques tiñan como obxectivo enfrontar os pobos de Rojava e Siria entre si; a resistencia aquí, en todas as partes do Kurdistán e en todo o mundo, deunos a oportunidade de deter o derrame de sangue por agora.

Nas últimas semanas tiven a oportunidade de coñecer a moita xente diferente; xuntos loitamos, choramos, rimos e soñamos. As amizades forxadas en tempos e circunstancias semellantes

sempre terán un significado especial. Durante estas semanas, nas que compartimos experiencias difíciles e alegres, unha cousa tamén me quedou clara. Non importa os ataques e os obstáculos que aínda poidan estar por diante de nós, se vivimos e loitamos con esperanza e determinación, entón

podemos crear algo marabilloso en calquera circunstancia.

---

¹ A finais de xaneiro de 2026, chegouse a un acordo entre os Estados Unidos e o goberno provisional sirio para trasladar miles de combatentes do EI das prisións sirias ás iraquís, a través da chamada "Coalición Global para Derrotar ao ISIS" [nota do editor].

² A finais de xaneiro, chegouse a un acordo entre as Forzas Democráticas Sirias e o Goberno de Transición sirio. O acordo prevé un cesamento do fogo inmediato e a integración gradual das

estruturas militares, administrativas e civís da administración autónoma no estado [nota do editor].